Jeśli chodzi o chorą wątrobę u psa, istnieje wiele potencjalnych przyczyn – zaliczają się do nich m.in. infekcje bakteryjne, pasożyty, zakażenia wirusowe, ale także środki farmakologiczne czy różne substancje chemiczne. Niestety stosunkowo często okazuje się również, że problemy z wątrobą mają podłoże tzw. idiopatyczne Czyszczenie odbytu u psa jest ważnym elementem pielęgnacji zwierzęcia. Regularne czyszczenie pomaga zapobiegać infekcjom i zapobiegać nieprzyjemnym zapachom. W tym artykule omówimy kilka sposobów, jak skutecznie czyścić odbyt u psa. Najlepsze sposoby na czyszczenie odbytu u psa Czyszczenie odbytu u psa jest jednym z najważniejszych aspektów pielęgnacji zwierzęcia. Nie tylko Parwowiroza u psa - objawy. Do pierwszych symptomów choroby należą nawracające wymioty, po których w krótkim czasie pojawiają się intensywne wodniste biegunki. Często mają one domieszkę dużej ilości krwi i śluzu, co stanowi charakterystyczny objaw parwowirozy, zwłaszcza w przypadku młodszych czworonogów. Psi tyfus musi być Babeszjoza u psa spowodowana jest pierwotniakiem, który doprowadza do bardzo niskiej liczby czerwonych krwinek w organizmie pupila, skutkując poważną niedokrwistością. Choroba ta jest przenoszona przez kleszcze, jednak nie należy jej utożsamiać z boreliozą. Jej inna nazwa to piroplazmoza. Możliwości leczenia nowotworów. Chemioterapia i radioterapia. Istnieje wiele metod leczenia raka u psa, jednak nie zawsze da się je zastosować. Jeśli zmiany są w zaawansowanym stadium, mają charakter złośliwy, a ogólny stan pacjenta jest zły, weterynarz może odradzać terapię swoistą, czyli taką, która ma na celu wyleczenie Objawy zarazy mięsożernej. Jeśli u psa występuje krew z odbytukał, może to być oznaką takiej choroby. Dżuma jest wywoływana przez wirus związany z tym, który wywołuje rozwój odry u ludzi. Objawy u psa z tą chorobą objawiają się następująco: wzrost temperatury ciała do 40-41 stopni; odmowa pasz i wyczerpanie; seNx. Przez aktualizacja dnia 18:58 Jak powstaje zapalenie gruczołów okołoodbytowych? Gruczoły okołoodbytowe są parzystym narządem zlokalizowanym po obu stronach odbytu psa. Produkują one intensywnie pachnącą wydzielinę, która gromadzi się w zatokach okołoodbytowych. Podczas defekacji, zatoki okołoodbytowe uciskane są od wewnątrz, przez co kał pokrywa się cienką warstwą wydostającej się z zatok wydzieliny. W efekcie tego pies zostawia swoiste zapachowe słupki graniczne, które odgrywają kluczową rolę przy oznaczaniu terytorium. Niekiedy może dochodzić do zalegania wydzieliny w zatokach, co z kolei prowadzi do rozwoju stanu zapalnego. Postępujący stan zapalny powoduje zwiększenie pracy gruczołów, które produkują zbyt dużą ilość wydzieliny. Im dłużej trwa ten proces, tym więcej wydzieliny gromadzi się w zatokach, prowadząc do ich uszkodzenia i powstania przetoki. Czasem przyczyną zwiększenia wydzielności gruczołów lub problemów z wypróżnianiem zatok okołoodbytowych są także zakażenia, stany zapalne skóry lub czynniki alergiczne, hormonalne czy mięśniowe. Jakie są objawy zapalenie gruczołów okołoodbytowych? W początkowym etapie zapalenia gruczołów okołoodbytowych u psa obserwuje się przede wszystkim: podrażnienie odbytu, manifestujące się intensywnym drapaniem, wylizywaniem i wygryzaniem jego okolic i ogona; rozdrażnienie i niepokój; nienaturalne i częste „saneczkowanie”; nieprzyjemna woń. W późniejszym czasie rozwoju choroby i w przypadkach bardziej zaawansowanych lub przewlekłych można zauważyć: problemy z oddawaniem kału połączone z napinaniem się i popiskiwaniem zwierzęcia; zaparcia spowodowane powstrzymywaniem się zwierzęcia przed defekacją, która kojarzona jest z bólem; obecność świeżej krwi w kale (zazwyczaj w postaci pojedynczych kropli i smużek); uogólnione zapalenie skóry; apatię, brak apetytu. W sytuacji, gdy wydzielina zatok ulegnie zakażeniu, może dojść nawet do powstania ropnia zatoki, który objawia się: brakiem apetytu; niechęcią do aktywności; dyskomfortem podczas siedzenia, przez co pies wyraźnie unika tej pozycji; gorączką; Nierzadko początkowe objawy zapalenia gruczołów okołoodbytowych u psa mogą nie być łatwe w rozpoznaniu. Dodatkowo są one często mylone z zarobaczeniem psa, które właściciel usiłuje wyleczyć preparatami odrobaczającymi. Takie działanie jednak tylko pogorszy sytuację, ponieważ stan zapalny w gruczołach będzie rozwijał się coraz intensywniej, prowadząc nawet do perforacji i przerwania ciągłości ściany zatoki. To z kolei może stanowić dla psa śmiertelne niebezpieczeństwo, dlatego też ważne jest szybkie podjęcie odpowiedniego leczenia. W przypadku zauważenia jakichkolwiek niepokojących objawów, należy udać się do lekarza weterynarii, który postawi właściwą diagnozę i wdroży ukierunkowane leczenie. Jakie leczenie należy podjąć? Rodzaj leczenia, stosowany w przypadku stwierdzenia zapalenia gruczołów okołoodbytowych u psa, zależy od stopnia zaawansowania choroby i nasilenia stanu zapalnego. Do najczęstszych metod zalecanych przez lekarzy weterynarii zalicza się: Ręczne usunięcie wydzieliny – wykonywane w przypadku łagodnego zapalenia zatok okołoodbytowych lub ich zatkania. Usunięcie zalegającej wydzieliny jest podstawowym krokiem na drodze leczenia, które pozwoli zmniejszyć stan zapalny oraz zahamować dalszy rozwój choroby. Płukanie zatok – odetkane zatoki przepłukuje się środkami odkażającymi – solą fizjologiczną, rivanolem lub roztworem betadyny. Niekiedy stosowane są również preparaty pielęgnacyjne zawierające tris-edta lub chlorheksydynę oraz roztwory zawierające antybiotyki. Podawanie miejscowych antybiotyków – w niektórych przypadkach konieczne jest podawanie leków przeciwbólowych oraz przeciwzapalnych. W sytuacji, gdy stan zapalny jest już zaawansowany, należy wykonać badanie bakteriologiczne z antybio gramem, na podstawie którego dobrany zostanie odpowiedni antybiotyk. Zmianę diety – konieczne jest wdrożenie diety zawierającej zwiększoną ilość włókna pokarmowego, która umożliwi zwiększenie objętości mas kałowych i w konsekwencji przyczyni się do rozciągania zwieracza oraz uciskania zatok. Proces ten sprowokuje opróżnianie zatok podczas defekacji. W sytuacji, gdy wokół gruczołów okołoodbytowych u psa doszło do wytworzenia ropni, zaleca się ich nacięcie, opróżnienie i wypłukanie. W tej sytuacji konieczne jest zazwyczaj podawanie psu antybiotyków oraz robienie ciepłych okładów. Jeśli jednak doszło do niedrożności przewodu wyprowadzającego lub powstania ropnia niezbędne może okazać się oczyszczanie chirurgiczne. Zabieg ten odbywa się w znieczuleniu i polega na otworzeniu zatok, przepłukaniu ich roztworami antyseptycznymi oraz zaaplikowaniu antybiotyku do światła zatoki. Niekiedy istnieje konieczność powtarzania zabiegu aż do całkowitego wygojenia. Czym może grozić nieleczenie zapalenia? Zapalenie gruczołów okołoodbytowych u psa jest schorzeniem, które, w przypadku nieleczenia, może stanowić dla zwierzęcia ogromne zagrożenie. Nieleczony stan zapalny może doprowadzić z czasem do rozprzestrzenienia się stanu zapalnego na cały organizm, a także do pęknięcia do jamy brzusznej i zapalenia otrzewnej. Ważne jest wczesne zareagowanie i podjęcie leczenia już w momencie, gdy obserwujemy u psa opuchnięty odbyt, świadczący o postępującym stanie zapalnym. W przypadku niezauważenia pierwszych objawów najpewniej dojdzie do wytworzenia się stanu zapalnego wokół odbytu, który – w miarę rozwoju choroby – może prowadzić do powstania ropni i przetoki. Schorzenia tego w żadnym razie nie należy lekceważyć – nie zapominajmy, że zaawansowane stany zapalne gruczołów okołoodbytowych mogą prowadzić do rozwoju zmian nowotworowych. Kluczowe jest leczenie farmakologiczne, a niekiedy nawet zabieg chirurgiczny. Im szybciej wdrożymy odpowiednie leczenie, tym większa szansa na powstrzymanie rozwoju dalszej choroby. Konsultacja: lekarz weterynarii Franek Paśko Witam, ja mam pieska rasy Syberian Husky ma 8,5 roku i właśnie jesteśmy po usunięciu gruczolaka przy linii odbytu. Mój psiak miał robiony zabieg w Klinice Basset w Głogowie, zrobiliśmy badania histopatologiczne, które wykazały niezłośliwy guz. Pani weterynarz, którą uważam za bardzo kompetentną (wyleczyła mi pieska 8 lat temu z parwowirozy) powiedziała, że dalsze leczenie nie jest wymagane, a jedynie obserwacja, bo tego typu guzy mogą odrastać, niestety operowała ostatnio innego pieska, którego właściciel czekał z usunięciem guza i okazał się on złośliwy. Więc uważam, że takie guzy należy szybko usuwać. Operacja wyglądała następująco, piesek został uśpiony i ogolony (fotro) przygotowany do zabiegu, po 5 h był już do odbioru, nie mógł ustać na łapkach więc do auta go zabrałem na rękach (silne leki narkotyczne). Do rana piesek leżał nic nie jadł ani nie pił, na drugi dzień wizyta u weta i zastrzyki przeciwbólowe, piesek zaczyna brykać, robi siku ale nie wypróżnia się, ma bardzo duży apetyt. Po 3 dniach piesek wypróżnia się widzę, że sprawia mu to ból oraz dyskomfort. Z dnia na dzień jest coraz lepiej. Kolejne wypróżnienie po 6 dniach od zabiegu jest ból, ale mniejszy. Po 12 dniach od zabiegu ściągamy szwy i kołnierz. Gdyby nie lekkie problemy z wypróżnianiem i założony kołnierz nie powiedziałbym po 3 dniach, że mój piesek miał operację. A uwierzcie mi, że Husky to psy płaczliwe... Dało się przeżyć. Quote witam, mój pies- mieszaniec (w lipcu skończy 17lat) miał ostatnio krwotok z pyska wywołany stanem zapalnym zębów. zostały one usunięte, podano mu antybiotyki. przy okazji okazało się, że z serduszkiem nie jest najlepiej, przepisano mu bemecor (2x 1/4 tabletki dziennie), z powodu podwyższonego mocznika (160) przepisano furosemid (3x 1/2 tabletki). martwi mnie jednak to, że pies ma jeden duży guz przy odbycie (po jego lewej górnej stronie) i podobno parę w środku, kilka widać kiedy się załatwia. na moje dociekania co z tymi guzami, pan doktor jedynie powiedzial, ze dopoki mu nie przeszkadzaja nie nalezy ruszac. w trakcie rwania zebow, gdy spal dokonano plukania gruczolow. moj pies nie nalezy do tych, które współpracują z weterynarzami :) więc przepisano czopki (6). lekarz powiedział, że wycięcie guzów jest równoznaczne z nietrzymaniem kału po zabiegu. nie wiem jakie jest tego ryzyko? czy istnieje ryzyko, że jest to rak? lekarz niespecjalnie chciał ze mną rozmawiać na ten temat. psu nie przeszkadzają na razie, kiedyś wylizywał gdy ranka pękła, ale poza tym je, załatwia się itd. się, czy chwilowa poprawa stanu skóry w tym miejscu nie jest związana z podaniem mu antybiotyków po zabiegu związanym z zębami. czy można to jakoś wyleczyć? pies ma swoje lata, ale chciałabym, żeby został z nami jak najdłużej w jak najbardziej komfortowych warunkach. czy może pomocna okaże się jakaś inna dieta? jeśli tak to jaka? na razie do zwykłej karmy z puszki dodajemy trochę siemienia, aby łatwiej mógł się wypróżniać. Będę wdzięczna za odpowiedź, odchodzimy tu wszyscy od zmysłów i gubimy się już w różnych opiniach. Pozdrawiamguzy odbytu u psa są hormonozależne, często mają złosliwy charakter, aby spowolnić ich wzrost powinno się pieska wysterylizowac ,z uwagi jednak na wiek psa i dodatkowe schorzenia trzeba taką operację przeanalizować, wycięcie guyza nieraz rzeczywiście może spowodować uszkodzenie zwieracza odbytu, leczenie zachowawcze mozna prowadzic po wysterylizowaniu psa podając Tamoxifen ale taka kuracja nie daje 100 % pewności WSZYSTKO CO POWINIENEŚ WIEDZIEĆ O GRUCZOŁACH OKOŁOODBYTOWYCH TWOJEGO PSA Problemy związane z gruczołami zaczynają się, gdy zatoki okołoodbytowe psów lub kotów są przepełnione, zablokowane czy też podrażnione. Wszystkie psy i koty mają dwa gruczoły okołoodbytowe (zwane również zatokami), zlokalizowane po obu stronach odbytu. Zdrowe gruczoły, zwykle wielkości małego winogrona, w celu znakowania terenu zapachem uwalniają kilka kropli wydzieliny podczas każdej defekacji. UMIEJSCOWIENIE GRUCZOŁÓW OKOŁOODBYTOWYCH Ilustracja przedstawia przeciętną wielkość (P) oraz położenie gruczołów okołoodbytowych. Należy pamiętać, że zatoki okołoodbytowe są organem wewnętrznym i nie można ich zobaczyć podczas obserwacji tylnej części ciała psa. W przypadku, gdy gruczoły spuchną i zablokują się z powodu zaburzonego procesu opróżniania, pies czuje ogromny dyskomfort związany z dolegliwościami bólowymi. Aby pozbyć się dyskomfortu i nacisku spowodowanego przepełnieniem zatok, pies może saneczkować i/lub wylizywać okolice odbytu. Na zdjęciu widać tylko jeden powiększony gruczoł (L), natomiast w większości przypadków dotyczy to obu.+ OBJAWY ZWIĄZANE Z PROBLEMAMI GRUCZOŁÓW OKOŁOODBYTOWYCH PSÓW Przepełnienie zatok okołoodbytowych wiąże się z naciskiem, który powoduje bardzo duży dyskomfort, a nie rzadko ból. Najczęstszym objawem związanym z pojawieniem się problemów z gruczołami jest saneczkowanie – ocieranie tylną częścią ciała o podłogę, a często i inne powierzchnie. Poza saneczkowaniem, innymi objawami mogą być: wydzielina o bardzo nieprzyjemnym zapachu, nadmierne wylizywanie tylnej części ciała, dyskomfort podczas chodzenia lub siedzenia, problemy z wypróżnianiem, podrażnienia/zaczerwienienia odbytu. KLINICZNE OBJAWY PROBLEMÓW Z GRUCZOŁAMI OKOŁOODBYTOWYMI PSÓW saneczkowanie i dyskomfort związany z tylną częścią ciała nadmierne wylizywanie odbytu problemy z wypróżnianiem wydzielina o bardzo intensywnym i nieprzyjemnym zapachu krwawienie i/lub obrzęk w okolicy odbytu PRZYCZYNY POWSTAWANIA PROBLEMÓW Z GRUCZOŁAMI OKOŁOODBYTOWYMI Przyczyn powstawania problemów z gruczołami okołoodbytowymi może być bardzo wiele, a w większości przypadków jest ich kilka jednocześnie. Jednak najczęstszą przyczyną są problemy żołądkowo-jelitowe / trawienne psów. Żeby gruczoły mogły opróżniać się samoistnie, stolec powinien mieć prawidłową konsystencję i twardość, aby podczas defekacji dochodziło do nacisku i ‘wyciśnięcia’ gruczołów. Natomiast jeżeli pies oddaje miękkie, małe i luźne stolce prawidłowe opróżnianie zatok może być utrudnione lub całkowicie niemożliwe. Innymi częstymi przyczynami powstawania problemów są alergie (w tym atopia). Alergie u zwierząt domowych objawiają się w postaci zaczerwienienia i podrażnień występujących na skórze, najczęściej w okolicach uszu, łap, brzucha, a także w okolicach gruczołów okołoodbytowych. Kolejną częstą przyczyną powstawania problemów jest anatomia psa: jeżeli gruczoły usytuowane są w sposób nieprawidłowy, tj. zbyt nisko lub za głęboko może to powodować trudności z samoistnym opróżnianiem zatok. zaburzenia układu pokarmowego małe, miękkie i luźne stolce alergie (w tym atopia) anatomia (nieprawidłowe usytuowanie gruczołów) inne – w tym infekcje, nowotwory lub zbyt częste wyciskanie (jatrogenia) ANATOMIA GRUCZOŁÓW OKOŁOODBYTOWYCH PSÓW Gruczoły / zatoki okołoodbytowe umiejscowione są w pobliżu odbytu, pomiędzy dwiema warstwami mięśni. Samoistne opróżnianie gruczołów następuje w momencie przejścia stolca, który wywiera nacisk i tym samym usuwa wydzielinę na zewnątrz. Grafika obok przedstawia również ropień jednego z gruczołów, który powstaje w wyniku infekcji lub przepełnienia zatok okołoodbytowych. Ropień może doprowadzić do pęknięcia zatoki i powstania przetoki, która powoduje ogromny ból i obrzęk. Powstawaniom ropni, a co za tym idzie przetok, można zapobiec stale monitorując funkcjonowanie gruczołów. KIEDY NALEŻY ZWRÓCIĆ SIĘ O POMOC DO LEKARZA WETERYNARII Mimo tego, że początkowo saneczkowanie może wydawać się zabawne, nieleczone problemy z gruczołami okołoodbytowymi z pewnością nie są powodem do śmiechu. Saneczkowanie jest oznaką bólu i dyskomfortu, a pies poprzez ocieranie tylną częścią o podłoże próbuje złagodzić nacisk wywołany przepełnionymi zatokami okołoodbytowymi. Jeżeli gruczoły nie są w stanie opróżnić się samoistnie (w sposób naturalny), konieczna jest jak najszybsza wizyta u lekarza weterynarii, który wyciśnie ich zawartość manualnie. Zignorowanie problemów z gruczołami okołoodbytowymi może doprowadzić do infekcji, w tym bardzo bolesnego ropnia, który wymaga leczenia farmakologicznego (w tym podawania antybiotyków). Ropień objawia się w postaci dużego, zaczerwienionego guza / obrzęku w okolicach odbytu. W przypadku pęknięcia dochodzi do powstania bolesnej przetoki, która wiąże się z wyciekiem ropy oraz krwawieniem. W cięższych przypadkach wykonuje się zabieg chirurgiczny w celu usunięcia ropnia lub nawet całych gruczołów. CO MOŻESZ ZROBIĆ W DOMU Aby gruczoły okołoodbytowe Twojego psa opróżniały się w sposób prawidłowy jego stolec musi być duży i o prawidłowej konsystencji, aby wywierać nacisk na zatoki podczas defekacji. Wysokiej jakości dieta bogata w składniki odżywcze, ma kluczowe znaczenie przy formowaniu zwartego stolca oraz dla prawidłowego funkcjonowania gruczołów okołoodbytowych. Podawanie psu Glandex® gwarantuje zapewnienie odpowiedniej ilości błonnika w diecie, minimalizuje problemy z gruczołami okołoodbytowymi i wspomaga prawidłowe wypróżnianie. Niektórzy właściciele psów uczą się wyciskania gruczołów w warunkach domowych. Jednakże nie jest to łatwa i przyjemna czynność (zarówno dla psa, jak i jego właściciela), dlatego najlepiej oddać psa w ręce profesjonalisty, tj. lekarza weterynarii. Poniższy filmik pokazuje jak weterynarz prawidłowo wyciska przepełnione gruczoły okołoodbytowe. JAK WYCISKAĆ GRUCZOŁY OKOŁOODBYTOWE W powyższym filmiku lekarz weterynarii dr James Bascharon pokazuje, jak we właściwy sposób należy wyciskać gruczoły okołoodbytowe psów. Doktor James prezentuje dwie różne metody wyciskania, zewnętrzną i wewnętrzną. Należy jednak pamiętać, że wyciskanie gruczołów okołoodbytowych w domu może być trudne dla osoby niedoświadczonej i nie każdy jest w stanie wykonać tę czynność samodzielnie. Rekomenduje się, aby gruczoły były wyciskane przez wykwalifikowanego lekarza weterynarii! Ważne jest również jak najszybsze zasięgnięcie porady weterynarza, w przypadku zauważenia problemów z gruczołami. Oprócz manualnego wyciskania gruczołów, podawaj swojemu psu Glandex® w celu wspomagania naturalnego opróżniania zatok okołoodbytowych. Fot. ryanking999 / Opublikowano: 12:14Aktualizacja: 10:42 W Polsce z rakiem wątroby zmaga się blisko 250 tysięcy osób. U części z nich leczenie operacyjne nowotworu lub przeszczep narządu nie są możliwe. Oprócz chemioterapii są to jedyne metody, które dają szansę na wyzdrowienie. Rokowania przy raku wątroby określa klasyfikacja barcelońska i skala Childa-Pugha oceniająca czynność tego narządu. Rak wątroby – skąd się bierze ten nowotwór?Rak wątroby – rokowanie we wczesnym i zaawansowanym stadiumRak wątroby u psa – rokowania Przeżywalność chorych z rakiem wątroby sięga 5 lat z założeniem, że wykryto go we wczesnym stadium. Może to być trudne, biorąc pod uwagę, że nowotwór rozwija się podstępnie i rzadko jest wykrywany w początkowym etapie. Jakie są rokowania w stadiach raka wątroby? Rak wątroby – skąd się bierze ten nowotwór? Rak wątroby jest litym guzem powstałym z hepatocytów – komórek miąższu wątroby. Rozwija się po cichu, nie dając żadnych objawów. Tylko u 11% chorych jest odkrywany we wczesnym stadium. Reszta pacjentów odczuwa objawy dopiero, gdy rak jest już zaawansowany, a możliwości terapetyczne są mocno ograniczone. Zachorowanie na raka wątroby jest konsekwencją niewłaściwego trybu życia, chorób wirusowych wątroby, styczności z substancjami toksycznymi i nadużywania alkoholu, który prowadzi do marskości tego narządu. Na ten nowotwór rzadko chorują ludzie młodzi. Rak zbiera żniwo wśród osób po 50 roku życia. Początkowe objawy nowotworu są niepozorne i trudno je wiązać z tak poważną chorobą. Gorsze samopoczucie chorego i nieustanne zmęczenie mogą być symptomami innych schorzeń. O faktycznej obecności nowotworu może świadczyć, charakterystyczne dla raka wątroby, wodobrzusze. Rokowania nie są wtedy korzystne dla chorego. Leczenie raka wątroby jest zależne od wyników badań obrazowych i laboratoryjnych. To na ich podstawie zapada decyzja, jaki stopień zaawansowania nowotworu ma pacjent. Do określenia stopnia stosuje się klasyfikację barcelońską z pięciostopniową skalą. We wczesnym stadium raka wątroby rokowania są pomyślne dla blisko 90% chorych. Źle rokujący jest natomiast rak wątroby z przerzutami. Rokowania w tym przypadku zależą od lokalizacji ognisk nowotworowych. Zobacz także Rak wątroby – rokowanie we wczesnym i zaawansowanym stadium Rokowania przy raku wątroby są w dużej mierze uzależnione od stopnia zaawansowania nowotworu, stanu ogólnego chorego i zachowanej czynności narządu. W klasyfikacji barcelońskiej największe szanse na przeżycie 5 lat mają chorzy, u których nowotwór wykryto w początkowym stadium, gdy wielkość guza nie przekraczała 2 cm. W takich przypadkach rokowania są pomyślne u 90% pacjentów, o ile przejdą oni zabieg częściowej resekcji wątroby lub przeszczep. Jeśli nowotwór przerzuci się na inne narządy, długość życia bardzo się skraca. Walkę z rakiem przerzutowym wygrywa nie więcej, niż 11% chorych przy założeniu, że są oni w dobrym stanie ogólnym i możliwe jest leczenie operacyjne lub chemioterapia przedłużająca życie. Duże znaczenie ma wtedy skala Childa-Pugha, która ocenia, czy chora wątroba jest nadal wydolna. Bywa, że przy pierwotnym raku wątroby z przerzutami rokowania są niepomyślne, a szanse na przeżycie nikłe. Dotyczy to pacjentów, u których przerzuty wystąpiły w kilku miejscach jednocześnie i są oni w złym stanie ogólnym. Leczenie jest wtedy niemożliwe. Takim chorym można zapewnić jedynie opiekę paliatywną, która będzie łagodziła dolegliwości bólowe. Zwykle nie przeżywają oni nawet 4 miesięcy od momentu postawienia diagnozy. Rak wątroby u psa – rokowania Trochę inaczej to wygląda, jeśli wykryty zostanie rak wątroby u psa. Rokowania zależą od wieku zwierzęcia i wielkości guza. Ważne są również przerzuty. To na właścicielu spoczywa decyzja o ewentualnym leczeniu zwierzęcia. W niektórych przypadkach, zwłaszcza gdy pies jest już stary, zabiegi operacyjne mogą przysporzyć mu cierpień, zamiast pomóc. Leczenie pooperacyjne trwa wiele tygodni, których pies może po prostu nie przeżyć. Jest to bardzo trudna decyzja, zwłaszcza dla osób, które zwierzęta traktują jak członków rodziny. Warto jednak przemyśleć sugestie lekarza i zastanowić się, czy nie lepiej będzie, gdy pupil w spokoju przeżyje ostatnie dni. Rak wątroby jest jednym z najczęściej diagnozowanych i najbardziej złośliwych nowotworów na świecie. W niektórych przypadkach zachorowania nie da się uniknąć, ale można mu zapobiec poprzez zachowanie umiaru w używkach i prowadzenie właściwego trybu życia. Bibliografia Przytrzymaji odkryj 1. Piotr Małkowski, Marek Pacholczyk i in., Rak wątrobowokomórkowy – epidemiologia i leczenie, Przegl Epidemiol 2006; 60: 731–740 2. Maciej Krzakowski, Krzysztof Zieniewicz i in., Rak wątrobowokomórkowy — rozpoznanie i leczenie, Onkologia w Praktyce Klinicznej 2009, tom 5, nr 4, 125–140. Treści zawarte w serwisie mają wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowią porady lekarskiej. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Ewa Żuchowska Jestem technikiem farmacji z wieloletnim stażem pracy w aptekach ogólnodostępnych. Od wielu lat zajmuję się pisaniem treści na portale internetowe jako copywriter. Moją specjalizacją są artykuły medyczne. Zobacz profil Podoba Ci się ten artykuł? Powiązane tematy: Polecamy

gruczolak odbytu u psa rokowania