Powiedz coś o Rosjanach w dzisiejszych Niemczech. Rosyjskojęzyczna mniejszość w Niemczech liczy ok. 3,5 mln ludzi, z czego ponad 200 tys. ma obywatelstwo Federacji Rosyjskiej. - O, zdrastwuj, Kuda jediesz? - Ja jedu iz Maskwy w Nowysybirsk. - O, charaszo. A ja jedu iz Nowosybirska w Maskwu. I spokojnie palą dalej, patrząc w zamyśleniu przez okno. Po dłuższej chwili jeden z nich mówi z zachwytem w głosie: - Wot, tiechnika! Dmitrij Siergiejewicz Mierieżkowski (ur. 14 sierpnia 1865 w Petersburgu, zm. 9 grudnia 1941 w Paryżu) – rosyjski pisarz, poeta, krytyk literacki, historyk, filozof i tłumacz epoki tzw. srebrnego wieku literatury rosyjskiej, jeden z twórców rosyjskiego symbolizmu. Brat Konstantego Mereżkowskiego i mąż poetki Zinaidy Gippius, twórczyni Rozmowy na Respie to autorski LIVE Tomasza Chomczyka, redaktora Esportmania.pl, w którym omawia bieżące wydarzenia na polskiej i światowej scenie Counter-Str Odessa, milionowe miasto i port nad Morzem Czarnym, musiało stać się głównym, obok Kijowa, celem wojsk rosyjskich, nie tylko ze względu na ogromne znaczenie portu dla zaopatrzenia i gospodarki całej Ukrainy. Zagrożona Odessa od tygodni zamieniała się w twierdzę. W katakumbach miasta, gdzie kiedyś ukrywali się żydowscy i sowieccy Izabela Ryzkowska posted images on LinkedIn. #MarszMilionaSerc ️ #IStandWithUkraine 🇵🇱🇺🇦risk manager, author, speaker, lecturer Wm3Zmc. Share Pin Tweet Send Share Send Rosyjscy naukowcy wymyślili telewizję, a rosyjscy reżyserzy uczyli cały światowy teatr. Który z Rosjan osiągnął największe osiągnięcie?Wielcy rosyjscy naukowcyCały świat je zna. Zrobili coś, co nie podlegało mocy świata. Odkryli "naukę rosyjską", o której mówił cały Nikolaevich Jabłochow, który przez całe życie pracował jako zwykły inżynier elektryk w Paryżu. To on, niepozorny w wyglądzie "pracowity robotnik" wynalazł pierwszą na świecie żarówkę. Nie palił długo i miał światło o olśniewającej sile. Nie nadaje się do małych pomieszczeń, ale był szeroko stosowany w oświetleniu ulic i dużych pomieszczeń. Ale dzięki Jabłochowowi byli entuzjaści, którzy byli w stanie stworzyć żarówkę, która oświetla nasze domy i wynaleźli rosyjskiego naukowca Alexander Popov w 1895 roku stworzył unikalne urządzenie, które działa bez drutów za pomocą fal elektromagnetycznych. To radio jest największym podbojem narodu rosyjskiego, niezbędnym asystentem każdego mieszkańca planety. Amerykanie i Brytyjczycy zaoferowali Popovowi wspaniałe kwoty, by sprzedać im swój odpowiedział, że wszystko, co wymyślił, nie było jego, ale jego zawsze był przychylny Rosjanom. Wszystkie wynalazki pierwszego świata należą do naukowiec pochodzenia rosyjskiego Zvorykin wynalazł telewizję Zvorykin stworzył pierwszy mikroskop elektronowy na świecie i pierwszy telewizor. Dzięki swojemu wynalazkowi, szczęśliwi właściciele telewizorów 10 marca 1939 r. Zaczęli oglądać pierwsze regularne programy telewizyjne emitowane z centrum telewizyjnego na pierwszy samolot na świecie wymyślił rosyjski - AF Mozhaysky. Złożony projekt urządzenia był w stanie po raz pierwszy wznieść osobę w rosyjski kosmonauta Jurij Gagarin stał się najbardziej znaną osobą na świecie Rosyjscy naukowcy wymyślili pierwszego na świecie satelitę, pocisk balistyczny i statek kosmiczny. To nasi rodacy stworzyli pierwszy generator kwantowy, ciągnik gąsienicowy i elektryczny tramwaj. Zawsze szli naprzód - rosyjscy naukowcy, którym udało się gloryfikować nasz nie tylko byli w stanie podbić świat. Otworzyli nowe ziemie, dając szansę całemu światu na zaglądnięcie w niezbadane zakątki rosyjscy podróżnicyDwaj bracia, dwóch wiejskich chłopaków: Khariton i Dmitry Laptev. Poświęcili swoje życie podróżom i zwiedzaniu północy. Organizując Wielką Ekspedycję Północną w 1739 r. Dotarli do brzegów Oceanu Arktycznego, otwierając nowe ziemie na cały świat. Morze Łaptiewów znane jest całemu światu dzięki swojej odwadze i wytrwałości w opanowaniu dzikiej Pietrowicz Wrangel poprowadził wyprawę do eksploracji wschodniej Syberii. Otworzył świat na mało znane obszary nauki i sporządził szczegółową mapę geograficzną północnego wybrzeża Syberii Mikhailovich Przhevalsky badał terytorium Ussuriysk, odkrywając nieznane wcześniej obiekty geograficzne. Został pionierem Gór Altyntag w Azji Środkowej. Cały świat dowiedział się o słynnym koniu w 1870 r. Udał się do Nowej Gwinei, gdzie spędził 2 lata na studiowaniu tej ziemi, poznając kulturę dzikich plemion, ich zwyczaje i obrzędy religijne. W 1996 r., W 150. rocznicę podróży, UNESCO przyznało mu tytuł "Obywatela świata".Podróżnik Yuri Senkevich był bardzo popularny Nasz współczesny - Yuri Senkevich przeprowadził ponad 100 badań nad przetrwaniem człowieka w ekstremalnych warunkach. Brał udział w wyprawie na Antarktydę, nieraz był na biegunie północnym. Jego słynny program "Club of Travelers" miał milion może nie wszyscy czytają swoje książki i nie znają ich pracy. Ale mimo to ich imiona są znane wszystkim, ponieważ są geniuszami naszych na całym świecie rosyjscy pisarzeLew Tołstoj jest hrabią, myślicielem, honorowym akademikiem, wybitnym pisarzem świata. Miał niesamowitą umiejętność uczenia się języków obcych. Patrząc na ludzi, nauczył się znosić wszystkie trudności życiowe. Rozgrzewając dłonie przy kuchence, natychmiast wepchnął je do okna na mrozie, aby nauczyć się nie tylko wygrzewać się w upale, ale także nie bać się chłodu. Zszył sobie płótno, w którym chodził po domu, aw nocy wymieniał swoje prześcieradła. Chciał być jak Lwa Tołstoja uważane są za klasyki na całym świecie. Nie był zainteresowany wyższym życiem. Na kulki był rozproszony, myśląc o swoim. Młode kobiety uważały go za nudnego, ponieważ nie starał się prowadzić małych rozmów, co dla niego było pustym wiele książek, które czytają cały świat. Jego "Anna Karenina" i "Wojna i pokój" stały się światowymi Dostojewski był drugim dzieckiem sześciorga dzieci w rodzinie. Ojciec był księdzem, lekarzem w szpitalu dla ubogich. Matka należała do rodziny kupieckiej. Nauczył się czytać książki Starego i Nowego Testamentu. Znał ewangelię od 4 lata ciężkiej pracy, pozostawiając jako żołnierze. Był przeciwny rządowi, który wyrzekł się moralności chrześcijańskiej i pozwolił przelać krew narodu rosyjskiego. Jego książki są pełne goryczy. Wielu uważa go za najbardziej "przygnębionego" pisarza naszej ery. Ale tworzył dzieła, których wpływ był silnie odzwierciedlony nie tylko w kulturze Rosji, ale także na miał niedbałą młodość, którą spędził w pięknym mieście Kijowa. Marzył o beztroskim i wolnym życiu, ale zdecydowana natura jego matki i pracowitość jego ojca, profesora, wpajały mu autorytet wiedzy i pogardy dla Bułhakow jest jednym z najbardziej tajemniczych rosyjskich pisarzy. Po ukończeniu szkoły pracował w szpitalach wojskowych i był wiejskim lekarzem. Ratował życie ludzkie, walcząc z w durach brzucha, myśląc każdego ranka, że ​​to był jego ostatni dzień. To choroba radykalnie zmieniła jego życie. Opuścił lek i zaczął Braci, Psie Serce, Mistrz i Małgorzata przyniosły pisarzowi pośmiertną światową sławę. Rozpoczął się triumfalny marsz dzieł Bułhakowa, przetłumaczonych na wiele języków podbili świat we wszystkich kierunkach. Nasze książki są czytane. Piosenki i filmy stały się częścią obcej sławy rosyjscy piosenkarze i Chaliapin - rosyjski bas, artysta ludowy od 1918 roku. Przez trzy lata śpiewał w Teatrach Bolszoj i Maryjskim, wykonując tylko pierwsze części. Piosenkarz operowy, którego głosu nie można mylić z nikim. Uwielbiał pieśni ludowe i romanse, wypełniając przestrzeń potężnym głosem o bogatych woli losu musiał opuścić Rosję. Od 1922 śpiewał tylko za granicą. Mimo to świat uważa go za wybitnego rosyjskiego Shalyapin najbardziej znany rosyjski piosenkarz Jej głos jest znany na całym świecie. To jest legenda kobiety. Z pięciu tysięcy osób została jedyną dziewczyną, która została wybrana na konkurs w Chórze Pyatnicki. Ludmiła Zykina - idolka lat 60. i idealna do naśladowania przez cały "Orenburg Scarf" i "The Volga River Flows" są śpiewane na całym świecie. Nie lubiła być "szara przeciętność". Nosiła jasne stroje i miała słabość do ważną osobą i przyjaźniła się z władzami. Wszyscy ją kochali: od chłopa i robotnika po ministra kremlowskiego. Była ucieleśnieniem rosyjskiej kobiety, rosyjskiej duszy. Jest wybitną piosenkarką, której głos stał się symbolem Bernes jest przystojnym mężczyzną, zdobywcą serc kobiet, piosenkarzem, aktorem, symbolem seksu z epoki swoich czasów. W wieku 15 lat po raz pierwszy odwiedził teatr i zachorował z nimi do końca życia. Marzył o scenie. Był afiszem z plakatu i pracował jako szczekacz podczas wieczornych występów. Starał się być jak najbliżej tej świątyni Bernes jest tak popularny, że jego portrety są stemplowane na znaczkach. Zagrał swoją pierwszą małą kameę w filmie "Człowiek z pistoletem". W filmie zaśpiewał: "Chmury wznosiły się nad miastem". Po premierze filmu cały kraj mówił o w filmie "Dwóch bojowników", był pewien, że to była jego ostatnia rola w życiu. Reżyser był niezadowolony z niego, rola "nie poszła". Prawie dwa miesiące był torturowany, starając się stworzyć może będzie musiał pożegnać się z kinem, ale uratował go niedoświadczony fryzjer. Chcąc zrobić sobie fryzurę, Bernes wpadł jej w ręce. "Lizała" swoje piękne włosy pod zerem. Widząc to, twarz dyrektora rozjaśnił uśmiech. To był ten obraz, którego szukał. Za odegranie roli w tym obrazie rząd przyznał Bernesowi Order Czerwonej Gwiazdy. W 1965 został artystą ludowym Smoktunovsky - aktor prowincjonalny, który przybył do Moskwy, nie mógł zapisać się do szkoły teatralnej. Ta porażka "dała" światu temu wybitnemu aktorowi. Po osiedleniu się w teatrze-studio w "Mosfilm", od razu pojawia się w filmie "Żołnierze". I był to start w jego karierze. Po zakończeniu zdjęć gra w "Idiocie", uderzając swoją grą, przejściami i niuansami z jednego stanu do drugiego. Został prorokowany o światowej sławie i to proroctwo się spełniło. Znakomity, wielostronny talent Smoktunowski zapewnił mu reputację najlepszego aktora naszych rosyjscy aktorzy zasługują na szczególną uwagę. Strona zawiera szczegółowy artykuł o najpiękniejszych współczesnych aktorów. Subskrybuj nasz kanał w Yandex Share Pin Tweet Send Share Send Obejrzyj wideo: Rosjanie o Polakach, Polacy o Rosjanach, odcinek # 1A Słynny Polak (Sierpień 2022). [b]Rosyjska dusza umiera - [link= rozmowę Pauliny Wilk z z Borisem Reitschusterem[/link][/b] [b][link= książki[/link] [/b] – Kreml przypomniał mi właśnie, że odkąd jest Internet, bezustannie ma mnie na oku – powiedział nam wczoraj autor. Rosyjski portal [link= związany z państwową agencją informacyjną Ria Novosti, opublikował [link= piątkowej rozmowy "Rz"[/link] z Borisem Reitschusterem ([link= dusza umiera”[/link], r.), niemieckim korespondentem od 20 lat żyjącym w Moskwie. Rosyjscy internauci gwałtownie zaatakowali pisarza na dołączonym do tekstu forum. Większość komentarzy jest obraźliwa i pełna obelg. [wyimek] [link= i komentuj na blogu[/link] [/wyimek] Niko251 pisze: "Ten nieszczęsny diabeł powinien poruszać się w strachu. Chcę się ustawić w kolejce tych, którzy obiją mu ryj". Ellin: "Mały żyd nazywa siebie Niemcem. Biedne Niemcy". Inochitatel: "Obywatel "Niemiec" zapomina, że oberwie nie w paszport, a w mordę". Credo: "Mamy dość niemiecko -żydowskiego gadania od czasów Karola Marksa". YURIK: "Frycek zwariował. Powinien mniej pić". Izym11: "Co za burdel w tym kraju (chodzi o Rosję – red.). Koleś dawno podpisał na siebie wyrok śmierci, a jeszcze go nie wykonano. (...) Ten artykuł to gówno (...). Im gorzej dzieje się na demokratycznym Zachodzie, tym więcej bazgraniny". Pisarz w wywiadzie dla "Rz" mówił o pogróżkach, atakach i aresztowaniach, które go dotknęły. Kreml uważa go za wroga narodu, odkąd opublikował w Niemczech książki o Władimirze Putinie i Dmitriju Miedwiediewie. Zostały przetłumaczone na kilka języków, żadna nie ukazała się w Rosji. Zapytaliśmy, jak odebrał komentarze internautów: – Odzwyczaiłem się, bo od kilku lat rosyjskie portale nie tłumaczyły związanych ze mną artykułów. Muszę znów mieć grubszą skórę. Portal publikuje wyłącznie antyrosyjskie artykuły z zagranicy, dokonując w przekładach złośliwych przeinaczeń. Przykro mi, bo w wywiadzie dla "Rz" wypowiadałem się rozważnie i łagodnie, mówiłem o Rosjanach dobrze. Ale dziś w Rosji nikt nie jest przyzwyczajony do krytyki. Mówię prawdę, dotykam ran i to boli. Wśród polskich internautów, którzy komentują sprawę na stronach "Rz", pojawiła się opinia Jaybee: "Pokaźna część tych obraźliwych komentarzy (...) jest z całą pewnością pisana przez funkcjonariuszy czuwających, by putinokracja miała się dobrze". Reitschuster potwierdza: – Większość wpisów była wroga, szalona, napastliwa, pisana w antysemickim tonie. Tak działają proputinowskie społeczności, które opłacają autorów wpisów. Władze Rosji sprawują ścisłą kontrolę nad telewizją i gazetami. Internet pozostaje wolny, a to jest Kremlowi na rękę, bo może nim łatwo manipulować – uważa autor. Na portalu pojawiło się też kilka przychylnych autorowi opinii. RIK napisał: "To, że pod tekstem pojawiło się tak wiele komentarzy, pokazuje, że wywiad nie jest zły, dotknął nas i zmusił do myślenia. Patrioci mogą lamentować, ale wszyscy rozumieją – autor ma rację: "Coraz mniej w nas duszy, coraz więcej dolarów". Boris Reitschuster pierwsze pozytywne głosy odebrał w Rosji niedawno, gdy dotarły tam recenzje nowej książki "Ruski ekstrem. Jak nauczyłem się kochać Moskwę". To dowcipny przewodnik po moskiewskiej codzienności, hołd złożony Rosjanom, którzy zmagają się z absurdami, biurokracją i nadużyciami władzy. Polski przekład ukazał się właśnie w wydawnictwie Carta Blanca. [link= i komentuj na blogu.[/link] Federacja Rosyjska Rosja jest największym krajem na świecie. Jej powierzchnia wynosi 17 098,242 tys. km2. Państwo położone jest w Europie Wschodniej i północnej Azji. Z północy na południe kraj rozciąga się na ponad 4 000 km, z zachodu na wschód – na prawie 10 000 km. Stolice obecne i historyczne: Moskwa, Petersburg Waluty obecne i historyczne: rubel rosyjski, rubel radziecki Język urzędowy: język rosyjski, Język abazyński, język adygejski, Altai, język baszkirski, język buriacki, Język inguski, Język kabardyjski, Język kałmucki, Język karaczajsko-bałkarski, język komi, język krymskotatarski, język maryjski, Język moksza, Język nogajski, język osetyjski, język tatarski, Język tuwiński, język udmurcki, język ukraiński, Język chakaski, język czeczeński, język czuwaski, język erzja, Język jakucki, język awarski, Język agulski, język azerski, Dargwa, Kumyk, Język lakijski, język lezgiński, Język rutulski, Język tabasarański, Tat, Język cachurski Używane języki: język rosyjski, język cerkiewnosłowiański, maryjski górski, Khalkha Mongolian, maryjski łąkowy, Judeo-Tat, Karagas, język maryjski, Język kerecki, Altai, Medny Aleut, Northern Altai, języki dargińskie, język syberyskotatarski, Język chwarszyjski, Język achwaski, Tat, język akkala, język fiński, Język czamalalski, Język chunzybski, Język jukagirski południowy, Język botlichyjski, Język godoberyjski, Język karatajski, Język bagulalski, język staro-cerkiewno-słowiański, Język kamasyjski, język komi, Język ojracki, język nieniecki, Kumyk, Język lakijski, Język koriacki, Język niwchijski, Język agulski, Dialekt ołoniecki, Język nganasański, język ter, Język rutulski, Język jukagirski północny, Język nanajski, język skolt, język udmurcki, język komi-permiacki, Język udehejski, Język ulczyjski, Jugh, Język tofa, Język cachurski, Russian Sign Language, Język tindyjski, język adygejski, Sirenik Eskimo, Naukan Yupik, język yupik środkowosyberyjski, Język moksza, Język alutorski, język wepski, Dargwa, język tatarski, Język abazyński, język baszkirski, język awarski, Język czukocki, język buriacki, Chulym, Język wotycki, Język dołgański, Język kapuczyński, język lezgiński, język erzja, język czuwaski, język czeczeński, Język ginuchijski, język eweński, Język kabardyjski, Język karaczajsko-bałkarski, Język kałmucki, Język chakaski, Język ketyjski, Język oroczański, Język chantyjski, język karelski, Język kildin, Język ingryjski, Język negidalski, Język inguski, Język itelmeński, Język nogajski, orokański, Ludic, Język selkupski, język osetyjski, język mansyjski, Język tuwiński, Shor, język komi-zyriański, Tsez, Język tabasarański, Język andyjski, Język jakucki, Karelian, Avar, Russia Buriat, Tundra Enets, Forest Enets, Język arczyński Granice obecne i historyczne: Azerbejdżan, Białoruś, Chińska Republika Ludowa, Estonia, Finlandia, Gruzja, Kazachstan, Łotwa, Litwa, Korea Północna, Norwegia, Republic of Abkhazia, Japonia, Stany Zjednoczone, Ukraina, Mongolia, Polska, Osetia Południowa, Ługańska Republika Ludowa, Doniecka Republika Ludowa Nazwa pochodzi od: Ruś Kijowska Oficjalna strona: www Rok powstania: Przybycie Ruryka do Nowogrodu Wielkiego w 862r. Aleksander Sołżenicyn (ur. 1918) - Jeden dzień Iwana Denisowicza Współczesny powieściopisarz rosyjski. W 1945 r. został skazany na 8 lat pobytu w obozie pracy za krytykę Stalina. Zrehabilitowany w 1962 r., wydał debiutancką powieść Jeden dzień Iwana Denisowicza, opisującą warunki życia w obozie pracy. W 1963 r. znalazł się ponownie w konflikcie z władzami i od tej pory nie mógł wydawać swoich książek w Związku Radzieckim. Po opublikowaniu w 1973 r. za granicą pierwszej części trylogii Archipelag Gułag został w 1974 r. deportowany do Niemiec. Do 1994 r. mieszkał w USA, potem powrócił do Rosji. W 1970 r. otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury. Całość twórczości powieściowej i publicystycznej Sołżenicyna poświęcona jest demaskowaniu systemu politycznego ZSRR, opartego na okrutnej, totalitarnej przemocy państwa nad bezbronną jednostką, skazaną na represje, przesłuchania, więzienia i wieloletnią gehennę życia w łagrze. Problematyka ta znalazła odzwierciedlenie we wspomnianej powieści Jeden dzień Iwana Denisowicza oraz w następnych: Krąg pierwszy (wyd. w Niemczech 1968), Oddział chorych na raka (Niemcy 1968), Archipelag Gułag 1918-1956 (Paryż, 1973-1975), opowiadania Zagroda Matriony (1963), sztuki sceniczne Swiecza na wietru (Londyn, 1968), Ladacznica i niewinny (Londyn, 1968). Akcja powieści Jeden dzień Iwana Denisowicza rozgrywa się w 1951 r. w łagrze sowieckim. Tytułowy bohater znalazł się tu za domniemaną zdradę ojczyzny. W czasie wojny dostał się ze swym oddziałem do niewoli niemieckiej. Wraz z piątką kolegów udało mu się zbiec, lecz uratował się tylko Iwan Denisowicz Szuchow. W Rosji został oskarżony o współpracę z Niemcami. W czasie śledztwa torturami i biciem wymuszono na nim przyznanie się do winy i w ten sposób trafił do łagru. Już sam wyrok ujawnia absurdalną zbrodniczość sowieckiego systemu. Obraz jednego dnia w obozie pozwala zobaczyć podstawowe mechanizmy zniewolenia człowieka, jakim poddawani byli więźniowie. Precyzyjny plan ich fizycznego i psychicznego niszczenia opierał się na ciężkiej, upodlającej pracy przy zagospodarowywaniu syberyjskiej tajgi, podczas której wymagano od więźniów maksymalnej wydajności, posłuszeństwa, przestrzegania surowych przepisów i norm. Wszelkie wykroczenia były surowo karane. Wysokość racji żywnościowych uzależniona była od wydajności pracy. Dotkliwy głód, wycieńczenie i osłabienie organizmu w niskiej temperaturze musiały złamać najbardziej odpornych. W takich warunkach zanikało poczucie godności ludzkiej, świadomość, wszelkie humanitarne odczucia, a najważniejsze stawało się zdobycie pożywienia lub schronienia przed wiatrem i mrozem. Do tego dochodziły liczne represje: pozbawianie i tak skąpego pożywienia, karcer, totalna kontrola, życie toczące się według wyznaczonych przez obozowe warunki norm. Egzystencja sprowadza się jedynie do biologicznych odruchów, nawet modlitwa nie przynosi ulgi. Ciężkie warunki niszczą osobowość ludzką. Powieść oparta na osobistych doświadczeniach autora, pokazuje prawdę o koszmarze życia łagrowego. Demaskuje totalitarną władzę sowiecką opartą na przemocy, terrorze i upodleniu człowieka. Zobacz też: Najważniejsi twórcy literatury angielskiej Warłam Szałamow (1907 - 1982) Pisarz, wieloletni więzień łagrów, poświęcił twórczość tematyce obozowej. Jest autorem zbioru nowel, szkiców i reportaży Kołomyskije rasskazy (Londyn, 1978). W Polsce ukazały się: Opowiadania kołymskie (1991), Procurator Judei i inne utwory (1991). Josif Brodski (1940 - 1996) Urodzony w Rosji poeta amerykański. Samouk, uznany wcześnie za geniusza, w 1964 r. skazany za „pasożytnictwo” na 5 lat zesłania, zwolniony w 1965 r. po protestach światowej opinii publicznej. Zmuszony w 1972 r. do emigracji, osiadł w USA. Pisał po rosyjsku i po angielsku. Najbardziej znany zbiór wierszy Koniec priekrasnoj epochi (1977). Inne zbiory poezji: Urania (1987), Ostanowka w pustynie (1970), Czast’ rieczi (1977), Nowyje stansy k Awgustie (1982). W 1987 r. otrzymał Nagrodę Nobla. Anna Achmatowa (1889 - 1966) Właściwie Anna Gorienko, poetka. Początkowo należała do grupy poetyckiej akmistów i tworzyła intymne liryki (zbiory: Wieczór - 1912, Różaniec - 1914), później w jej poezji coraz większą rolę odgrywała refleksja filozoficzna i historiozoficzna, związana z losem jej bliskich (mąż został rozstrzelany przez bolszewików, syn spędził 30 lat w łagrach). Wydała następujące zbiory poezji: Dmuchawiec (1921), Requiem (1935-1940), Poemat bez bohatera (1942). Polskie edycje: Poezje wybrane (1970), Wiersze (1989). Borys Pasternak (1890 - 1960) Poeta pisarz i tłumacz. W przeddzień wybuchu rewolucji październikowej napisał zbiór liryków Życie - moja siostra, którym zdobył uznanie. W latach trzydziestych napisał powieść Doktor Żywago (Mediolan, 1957), będącą kroniką doświadczeń inteligencji rosyjskiej w latach przed rewolucją, w czasie jej trwania i po zakończeniu. Druk tej książki był w ZSRR zakazany. Pasternak otrzymał za nią Nagrodę Nobla w 1958 r., ale władze radzieckie zmusiły go do odmowy jej przyjęcia. Zobacz też: Georg Orwell - biografia, "Folwark zwierzęcy" Michaił Szołochow (1905 - 1948) Laureat Nagrody Nobla w 1965 r. Autor powieści socrealistycznej Zaorany ugór (1932) i opowiadania Los człowieka (1957). Sławę zdobył epopeją Cichy Don (wydana w latach 1928-1940). Źródło: Wydawnictwo Printex Już za tydzień ukaże się pierwsza książka w naszej nowej serii wydawniczej Współczesna Literatura Rosyjska. Zaczynamy od „Jednego dnia Iwana Denisowicza” Aleksandra Sołżenicyna. W kolekcji znajdą się dzieła sławne czy wręcz legendarne, ale również dotychczas mniej w Polsce znane. Kolekcję arcydzieł literatury rosyjskiej XX wieku można zamówić w internetowym Sklepie Polityki >> Literatura rosyjska, zwłaszcza ta XX-wieczna, była przez lata w Polsce czymś więcej niż tylko jedną z literatur światowych. Dzięki genialnym przekładom Jerzego Pomianowskiego, Andrzeja Drawicza, Wiktora Woroszylskiego, Ireny Lewandowskiej i wielu innych czytało się autorów rosyjskich tak, jakby to była polska literatura. Izaak Babel, Ilja Erenburg czy Andriej Płatonow wrastali w polszczyznę. Te książki tworzyły specyficzny kod porozumienia. Mówiło się w Polsce Zoszczenką, Płatonowem, Strugackimi. A kiedy Jacek Kaczmarski śpiewał w piosence „Wiosną lody ruszyły, panowie przysięgli!”, publiczność zdawała sobie sprawę, że cytuje genialną satyrę o Wielkim Kombinatorze, czyli „Dwanaście krzeseł” Jewgienija Pietrowa i Ilii Ilfa. Paradoks polegał na tym, że chociaż wszystko co radzieckie wzbudzało niechęć, to literaturę powstająca w Rosji kochaliśmy. To właśnie u Sołżenicyna, Bułhakowa czy Zoszczenki znajdowaliśmy najtrafniejsze obrazy systemu i analizy mechanizmu totalitarnego państwa. Kiedy język rosyjski w czasach PRL był w szkole najmniej lubianym przedmiotem – literaturę rosyjską czytało się pod ławkami. Na poetach i bardach rosyjskich uczono się języka. Ta literatura demaskowała absurdy i kłamstwa, rozbrajała je śmiechem – w naszej kolekcji nie mogło więc zabraknąć satyr i groteski. Takiej, jak choćby Władimira Wojnowicza „Życie i niezwykłe przygody żołnierza Iwana Czonkina”. Prostota Czonkina zderza się z zakłamaniem systemu sowieckiego. Literatura demaskowała nie tylko rzeczywistość, ale i język. Jak pisał Brodski o Płatonowie: „W przeciwieństwie do Kafki, Joyce’a czy, powiedzmy, Becketta, którzy opowiadają o zgoła naturalnych tragediach swoich alter ego, Płatonow mówi o narodzie, który w pewnym sensie padł ofiarą własnego języka, a ściślej – o samym języku, który okazał się zdolny zrodzić fikcyjny świat i popaść od niego w gramatyczną zależność”. Najlepszym przykładem jest Zoszczenko, który korzysta z nowomowy i obiegowych sloganów, i z nich tworzy materię literacką swoich satyrycznych opowiadań. Kropka w porę postawiona W książkach wybranych do kolekcji POLITYKI znajdziemy niesłychanie przejmujący obraz XX w. Od czasów schyłku caratu, przez rewolucję październikową, czasy NEP, wojnę polsko-bolszewicką, sowieckie łagry i czasy powojenne, aż po portret najmłodszego pokolenia przełomu XX i XXI w. Ale nie tylko ten obraz czasów jest tu ważny – nasza 15-tomowa kolekcja składa się z arcydzieł, a więc znajdziemy tu zdania, które potrafią wręcz przygwoździć czytelnika. Aż się prosi, by sporządzić coś w rodzaju antologii najlepszych cytatów. Otwierałoby ją jedno z piękniejszych zdań, jakie kiedykolwiek napisano o sile literatury. „Żadne żelazo nie może wejść w ludzkie serce z tak mrożącą siłą jak kropka w porę postawiona” – pisze Izaak Babel w opowiadaniu „Guy de Maupassant”. Babel w przekładzie Pomianowskiego jest też liryczny: „Pamiętasz ty Żytomierz, Wasylu? Pamiętasz ty Teterew, Wasylu, tej nocy, kiedy sobota, młoda sobota skradała się śladem zmierzchu, przydeptując gwiazdy czerwonym obcasikiem?”. Skąd brała się taka siła tej prozy? „Biorę jakąś bagatelkę, anegdotę czy plotkę z rynku – tłumaczył Babel w jednym z esejów – i robię z niej rzecz, od której sam nie mogę się oderwać. Zaczyna błyszczeć. Staje się obła, jak morski kamyk. Jej cząstki są sprzęgnięte zwarcie, jak ogniwa. I siła tego sprzężenia jest taka, że nawet piorun jej nie rozbije. Takie opowiadanie ludzie będą czytać, będą. I nie zapomną go. I będą śmiać się przy czytaniu wcale nie dlatego, że to wesołe, tylko dlatego, że cieszymy się, gdy widzimy, że człowiekowi może coś jednak się udać”. I rzeczywiście Babel stał się w Polsce jednym z ulubionych pisarzy. Z podobnym zachwytem można czytać opowieść o krawcu i sowizdrzale z Homla Lejzorze Rojtszwańcu Ilji Erenburga, który „kochał nie upiększoną niczym wolność, orgię drzew na wybrzeżu Soża, gwiazdy, które wirują gdzieś w próżni horyzontów, i kochał pewne dziewczę homelskie, którego imię niech pozostanie okryte ostateczną tajemnicą”. Każdy tom kolekcji przenosi nas do innych miejsc, do Odessy Babla, na Krym Bunina czy do Kijowa Bułhakowa. „Niczym wielowarstwowe plastry pszczele dymiło, huczało i mrowiło się miasto” – pisze o Kijowie Bułhakow w „Białej gwardii”. W tej prowizorycznej antologii cytatów nie mogłoby zabraknąć fragmentu ze „Ślimaka na zboczu” braci Strugackich: „Słuchajcie książki, czy wy wiecie, że jest was więcej niż ludzi?”– bohaterowi, który usnął w bibliotece, śni się, że rozmawia z książkami. „Gdyby wszyscy ludzie zniknęli, mogłybyście zasiedlić Ziemię i byłybyście dokładnie takie same jak ludzie. Są wśród was dobre, uczciwe, mądre, wykształcone, a także lekkomyślne i puste, sceptycy i szaleńcy, mordercy, deprawatorzy, dzieci, nudni kaznodzieje, nadęci głupcy i zachrypli krzykacze o przekrwionych oczach. I nie wiedziałybyście, po co istniejecie”. Tak jak ludzie. „Jeden dzień Iwana Denisowicza” Sołżenicyna, od którego rozpoczynamy naszą kolekcję, to jedna z tych książek, która „otworzyła oczy” czytelnikom, obnażyła system sowiecki. Podobne znaczenie miała „Armia Konna i inne opowiadania” Babla, który towarzyszył Armii Konnej Budionnego w całej kampanii polskiej. Jego dziennik z 1920 r., szczery do bólu, jest zapisem zawiedzionej miłości do rewolucji. Podobnie „otwierały oczy” słynne antyutopie – „Zaproszenia na egzekucję” Nabokova to jedna z najlepszych jego powieści. Pokazał w niej społeczeństwo przyszłości poddane władzy totalitarnej, w którym żyją odczłowieczone automaty, a martwe przedmioty z kolei ożywają i nabierają cech ludzkich. Legendarna antyutopia „Wykop” Płatonowa opowiada o ekipie przygotowującej wykop pod „wszechproletariacki” budynek, ale przede wszystkim mówi o języku. „Taki język to dla tłumacza trudna próba. Jest on świadomie popsuty, pełen tautologii, alogizmów, nowotworów, dysonansowych zestawień, kulawych konstrukcji. Ale jest w tym wielki, na płatonowską miarę, zmysł” – pisał w posłowiu tłumacz Andrzej Drawicz. Kolejną antyutopią w naszej kolekcji jest „Kyś” Tatiany Tołstoj, opowieść o świecie po wielkim wybuchu, po którym ludzkość cofnęła się do epoki kamiennej. Ta książka powstała już w nowej Rosji, ale opowiada o świecie, który się wcale nie zmienił i tkwi ciągle w rzeczywistości sowieckiej. Oskarżeni i skazani Literatura rosyjska, co dobrze widać w tej kolekcji, czerpie nieustannie ze swojej tradycji. Groteska Wojnowicza wyrasta z Bułhakowa, bez Zoszczenki, Płatonowa i Bułhakowa nie byłoby „Kysia” Tatiany Tołstoj. Polskiemu czytelnikowi przyjdą do głowy też inne skojarzenia: „Kolejka” Sorokina przypomina nasz „Kompleks Polski” Konwickiego, który również rozgrywa się w kolejce do sklepu. Z Dostojewskiego zmieszanego z popkulturą czerpie Pielewin w „Generation P”. Siła tej literatury bierze się więc nie tylko z przenikliwej analizy sytemu, z umiejętnej gry humorem czy groteską, ale i z tradycji – tak powstaje swoista piramida literacka. Nie sposób też czytając te tomy nie myśleć o dramatycznych losach autorów. O Sołżenicynie, Bablu, Płatonowie. Babel został aresztowany w 1939 r. Oskarżono go o udział w spisku trockistowskim, o szpiegostwo i przygotowanie zamachu na Stalina i Woroszyłowa, w końcu skazano na śmierć. Podobno, jak pisał Pomianowski, jego ostatnim życzeniem było ukończyć utwór, który zaczął pisać w więzieniu. Nie zachował się jednak żaden ślad po tym tekście. Płatonow całe życie walczył z cenzurą, naraził się Stalinowi, który po przeczytaniu jednego z opowiadań napisał o nim na marginesie „swołocz”. Sam pisarz nie został aresztowany, za to jego syn spędził wiele lat w obozie. Z kolei Bułhakow właśnie dzięki „Białej gwardii”, a właściwie dzięki sztuce teatralnej na motywach tej powieści – miał u Stalina specjalne względy. Stalin był jej entuzjastą i widział ją kilkanaście razy. Kim natomiast był Agiejew, autor „Romansu z kokainą”? Przypuszczano, że to jeden z pseudonimów Nabokova. Jednak sam pisarz nigdy do tej skądinąd świetnej książki się nie przyznał. Ta opowieść o szkole i dojrzewaniu (i eksperymentach z tytułowym narkotykiem), rozgrywająca się na początku XX w., nie jest tak znana jak inne pozycje z naszej kolekcji i może być dla czytelników zaskoczeniem. Przypomina bowiem „Buszującego w zbożu” Salingera. Pokazuje też mocny obraz uzależnienia. Po co gonić za szczęściem, skoro kokaina pozwala je osiągnąć bez jakiegokolwiek wysiłku? – zastanawia się bohater. Oczywiście tylko na początku – potem już nigdy nie udaje się bohaterowi odnaleźć tego szczęścia. Do czytania kręgosłupem Zaskoczeniem będzie też nowa lektura rzeczy znanych. Choćby „Ślimak na zboczu” Strugackich, klasyczna pozycja literatury SF. Otóż okazuje się, że pojawiają się w tej powieści ni mniej, ni więcej tylko prototypy maszyn typu „transformers”, czyli traktory, samochody czy kombajny, które mówią i potrafią zabijać. Najgroźniejszy zaś obraz w powieści to świat samych kobiet, które podporządkowały sobie inne gatunki i nie potrzebują w ogóle mężczyzn – kosmatych zwierząt, jak o nich mówią. Najmocniejszym jednak wrażeniem przy lekturze naszej serii może być wręcz zmysłowa radość i przyjemność, która bierze się z obcowania z literaturą najwyższej próby. Opisał ją w swoich wykładach o literaturze rosyjskiej Nabokov: „Mądry czytelnik czyta książkę geniusza nie sercem, nie mózgiem nawet, ale kręgosłupem. To tam właśnie pojawia się owo niepokojące mrowienie, nawet wtedy, gdy zachowujemy pewien wskazany dystans, pewną rezerwę podczas lektury. Wtedy z przyjemnością zmysłową i intelektualną zarazem będziemy obserwować artystę budującego swój domek z kart i widzieć, jak przeobraża się on w piękny pałac ze stali i szkła”. Owe nabokovowskie „ciarki wzdłuż krzyża” czekają czytelników podczas lektury naszej serii rosyjskich arcydzieł. Kolekcję arcydzieł literatury rosyjskiej XX wieku można zamówić w internetowym Sklepie Polityki >>

rosyjscy pisarze o rosjanach